هر کس که بیند آن لعل خندان
انگشت حیرت گیرد به دندان
۱با سرو قدت لاف بلندی
از سر نهاده بالابلندان
۲راه غمت را با آن درازی
پیموده صد پی مشکین کمندان
۳جعد بنفشه در باغ بی تو
صاحبدلان را بند است و زندان
۴هرگز نباشد مه نیمه تو
گر خود به خوبی گردد دو چندان
۵درددل من دانی ولیکن
رحمی نداری بر دردمندان
۶جامی پسندد صد رنج با خود
جز رنج صحبت با خودپسندان
۷
