روشن شبی که شمع شبستان من شوی
ظلمت زدای کلبه احزان من شوی
۱جان ریختم به پای تو از چاک سینه کاش
پا در حریم سینه نهی جان من شوی
۲پاکان نیند درخور تو سینه ها کباب
من چون پزم خیال که مهمان من شوی
۳با باد همنفس نکنم سویت آه را
ترسم چو زلف خویش پریشان من شوی
۴حیرانیم خموش کند ورنه پیش تو
چندان کشم نفیر که حیران من شوی
۵چون طوطیان به شکر تو شکر شکن شوم
گر زان دهان و لب شکرستان من شوی
۶جامی نیم به ملک سخن خسروم خوش آن
کز خط خوب خواجه دیوان من شوی
۷
