غم عمری که شد چرا نخورم
غم روزی ابلهانه خورم
۱بر سر روزی ارچه در خوابم
من غم خواب جاودانه خورم
۲وقت بیماری از اجل ترسم
نه غم چیز و آشیانه خورم
۳چار دیوار چون به زلزله ریخت
چه غم فوت آستانه خورم!
۴موش گوید که چون درآید مار
غم جان نه، دریغ خانه خورم
۵درد دل بود و درد تن بفزود
تا کی این درد بی‌کرانه خورم
۶چون ننالم که در خرابی دل
غم تن و اندوه زمانه خورم
۷اسب نالد که در بلای لگام
غم مهماز و تازیانه خورم
۸ای طبیب از سفوف‌دان کم کن
کو نقوعی که در میانه خورم؟
۹چند با دانهٔ دل بریان
گِل بریان و بادیانه خورم؟
۱۰من چو موسی ز ضعف کند زبان
گِل چو دندان پیر شانه خورم؟
۱۱طین مختوم و تخم ریحان بس
مار و مرغم که خاک و دانه خورم؟
۱۲بس بس از دانه، مرغ خواهم خورد
مرغ مالنگ و باسمانه خورم
۱۳یک دکانی فُقاع اگر یابم
بدلِ شربت سه گانه خورم
۱۴شربت مرد از آن دل سنگین
چون شراب از دل چمانه خورم
۱۵فُقَعی کاری از دکان غمش
همچو تریاک از خزانه خورم
۱۶زان فقاعی که سنت عُمَر است
رافضی نیستم چرا نخورم
۱۷
