آمده‌ام که سر نهم؛ عشق تو را به سر برم
ور تو بگوییم که نی؛ نی شکنم؛ شکر برم
۱آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان
تا سوی جان و دیدگان مشعلهٔ نظر برم
۲آمده‌ام که ره زنم؛ بر سر گنج شَه زنم
آمده‌ام که زر برم؛ زر نبرم خبر برم
۳گر شکند دل مرا، جان بدهم به دل شکن
گر ز سرم کُلَه برد؛ من ز میان کمر برم
۴اوست نشسته در نظر؛ من به کجا نظر کنم؟
اوست گرفته شهر دل؛ من به کجا سفر برم؟
۵آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می‌کند
پیش گشاد تیر او وای اگر سپر برم
۶گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود
تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم
۷آنک ز تاب روی او نور، صفا به دل کشد
و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم
۸در هوس خیال او همچو خیال گشته‌ام
وز سر رشک نام او، نام رخ قمر برم
۹این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من
گفت بخور! نمی‌خوری؛ پیش کسی دگر برم
۱۰
