قرار زندگانی آن نگارست
کز او آن بی‌قراری برقرارست
۱مرا سودای تو دامن گرفته‌ست
که این سودا نه آن سودای پارست
۲منم سوزان در آتش‌های نو نو
مرا با یارکان اکنون چه کارست
۳همی‌نالد درون از بی‌قراری
بدان ماند که آن جان نگارست
۴چو از یاری تو را جان خسته گردد
نمی‌داند که اندر جانش خارست
۵تو در جویی و خارت می‌خراشد
نمی‌دانی که خاری در سرا رست
۶گریزان شو از آن خار و به گل رو
که شمس الدین تبریزی بهارست
۷
