غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۷۸ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

ای گشته ز شاه عشق شهمات

در خشم مباش و در مکافات

۱

در باغ فنا درآ و بنگر

در جان بقای خویش جنات

۲

چون پیشترک روی تو از خود

بینی ز ورای این سماوات

۳

سلطان حقایق و معانی

وز نور قدیم چتر و رایات

۴

چون گشت عیان مجو کرامت

کز بهر نشان بود کرامات

۵

تا ساحل بحر سیل پیداست

چون غرقه شود کجاست هیهات

۶

ما مات تویم شمس تبریز

صد خدمت و صد سلام از مات

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـات۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. شهماتمکافات
  2. بنگرجنات
  3. خودسماوات
  4. معانیرایات
  5. کرامتکرامات
  6. پیداستهیهات
  7. تبریزمات

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.