رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۵ مولانا
هر چند به حلم یار ما جورکش است
لیکن زاری عاشقان نیز خوش است
جان عاشق چو گلستان می‌خندد
تن می‌لرزد چو برگ گوئی تبش است
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- استاست
- می‌خندداست
