رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۶ مولانا
هر چند شکر لذّت جان و جگر است
آن خود دگر است و شکرِ او دگر است
گفتم که از آن نی‌شکرم افزون کن
گفتا نه یقین است که آن نی‌شکر است
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- استاست
- کناست
