غزلیات

غزل شمارهٔ ۸۷ سعدی

شاعر
سعدی
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

یا صنوبر که بناگوش و برش سیمین است

۱

نه بلندیست به صورت که تو معلوم کنی

که بلند از نظر مردم کوته‌بین است

۲

خواب در عهد تو در چشم من آید هیهات

عاشقی کار سری نیست که بر بالین است

۳

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت

وآنچه در خواب نشد چشم من و پروین است

۴

خود گرفتم که نظر بر رخ خوبان کفر است

من از این بازنگردم که مرا این دین است

۵

وقت آن است که مردم ره صحرا گیرند

خاصه اکنون که بهار آمد و فروردین است

۶

چمن امروز بهشت است و تو در می‌بایی

تا خلایق همه گویند که حورالعین است

۷

هر چه گفتیم در اوصاف کمالیّت او

همچنان هیچ نگفتیم که صد چندین است

۸

آنچه سرپنجهٔ سیمین تو با سعدی کرد

با کبوتر نکند پنجه که با شاهین است

۹

من دگر شعر نخواهم که نویسم که مگس

زحمتم می‌دهد از بس که سخن شیرین است

۱۰

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: استقافیه: ـین۱۰ از ۱۰ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«است» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • با حروف قافیهٔ منبع هم‌خوان نیست

پایان مصرع‌ها

  1. استاست
  2. کنیاست
  3. هیهاتاست
  4. گذشتاست
  5. استاست
  6. گیرنداست
  7. می‌باییاست
  8. اواست
  9. کرداست
  10. مگساست

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ سعدی

۲٬۰۱۰ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶۳۷ شعر) قرار دارد.