تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست را
از حنا بهرِ چه باید کرد رنگین دست را
۱سینه‌اش از بادهٔ لعلی بدخشان می‌شود
هر که سازد چون سبو در خواب بالین‌‌دست را
۲انتظارِ قتل، کارِ عاشقان را ساخته است
تا تو می‌سازی بلند ای کوهِ تمکین دست را
۳بس که از دل‌های خونین است زلفش مایه‌دار
می کند در هر سراسر، شانه رنگین دست را
۴پایِ ایمانِ جهانی در خَمِ لغزیدن است
بر میاور ز آستین ای دشمنِ دین دست را
۵رشتهٔ نازک، گوهرِ دلها ازان نازک‌تر است
زینهار آهسته کش در زلفِ مشکین دست را
۶بحر را سر پنجهٔ مرجان نیندازد ز جوش
چند بر دل می‌نهی از بهر تسکین دست را
۷فرصتِ خاریدنِ سر، خواجه را از حرص نیست
کی معطل می گذارد جسمِ گُرگین دست را
۸خون گریبان می‌درد از زخم هر دم بر تنم
تا که خواهد ساخت از خونم نگارین دست را
۹بر نمی‌دارد گل از دامانِ شبنم دستِ خویش
چون به آسانی کشد ز آیینه خودبین دست را
۱۰قمریان را عقده‌ای ای سرو از دل باز کن
تا به کی بیکار بتوان داشت چندین دست را
۱۱بیستون را تیشه‌ام در حملهٔ اول گداخت
نیست با من نسبتی فرهادِ سنگین دست را
۱۲خشک می‌گردد ز حیرت چون به دامانش رسد
می‌کنم بی‌طاقتی چندان که تلقین دست را
۱۳کی به خونِ قطره صائب پنجه رنگین می کند؟
آن که چون مرجان کند از بحرِ خونین دست را
۱۴
