به زنجیر تعلق خلق را دست قضا بندد
چو صیادی که صید کشتنی را دست و پا بندد
۱شکار لنگ می‌جویند صیاد‌ان کم فرصت
همیشه پای خواب آلود را غفلت حنا بندد
۲نگردد توتیا در زیر دیوار گرانجانی
چو برگ کاه هر کس خویش را بر کهربا بندد
۳قضا چون سایه از دنبالهٔ اعمال می‌آید
گناه لغزش خود را چرا کس بر قضا بندد؟
۴قضا را دست پیچ خود کند در کجروی نادان
گناه خویشتن را کور دایم بر عصا بندد
۵درین میخانه هر کس در دل خم راه می‌جوید
همان بهتر که چون ساغر لب از چون و چرا بندد
۶به زهد خشک نتوان عشق را مغلوب خود کردن
چگونه دست آتش را کسی با بوریا بندد؟
۷اگر از طعنهٔ عاجزکشی صائب نیندیشد
به آه گرم دست کهکشان را بر قفا بندد
۸
