چمن‌پیرا نه گل را دسته در گلزار می‌بندد
که گل در روزگار حسن او زنار می‌بندد
۱چو عشق بی‌تکلف دست بردار از خودآرایی
که بتوان زیج بستن عقل تا دستار می‌بندد
۲تو کز سر طریقت غافلی از شرع در مگذر
که بر عارف شود احرام اگر زنار می‌بندد
۳نبیند داغ غربت وقت رحلت عاقبت‌بینی
که پیش از مرگ چشم از عالم غدار می‌بندد
۴ز عاجزنالی ما مهربان شد چرخ سنگین‌دل
گیاه ما زبان برق بی‌زنهار می‌بندد
۵خزان را غنچه این بوستان در آستین دارد
چمن‌پیرا ز غفلت رخنه دیوار می‌بندد
۶به دردش می‌رسد دانای اسرار نهان صائب
ز عرض حال خود هرکس لب اظهار می‌بندد
۷
