دل سرگشته ما چرخ را بر کار می‌بندد
کمر در خدمت این نقطه نه پرگار می‌بندد
۱حجاب روی گل نظارگی را آب می‌سازد
عبث این بوستان‌پیرا در گلزار می‌بندد
۲چه سازد مهر تابان با خمیر طینت خامم؟
که این افسرده نان خویش بر دیوار می‌بندد
۳گل از باغ تماشا عشق آتش‌دست می‌چیند
پریشان می‌شود گل عقل تا دستار می‌بندد
۴ز پیش دیده گستاخ ما کی دست بردارد؟
گلستانی که در بر رخنه دیوار می‌بندد
۵دل من وجه سرگردانی خود را نمی‌داند
که وقت سیر، چشم نقطه را پرگار می‌بندد
۶چه می‌لرزی ز بیم مرگ بر خود، باده پیش آور
که این تب‌لرزه را یک ساغر سرشار می‌بندد
۷پناه از چشم فتانش به زلفش می‌برم صائب
که بر هرکس ستم زور آورد زنار می‌بندد
۸
