ز حُسنِ شوخ‌طَرْفی دیده‌های تر نمی‌بندد
در این دریا ز شورش دَر صدفْ گوهر نمی‌بندد
۱دمِ سردِ ملامتگر چه سازد با دل گرمم؟
زبانِ شعلهٔ بی‌باک را صَرْصَر نمی‌بندد
۲مزن چین بر جَبین ای سنگ‌دل در منتهای خط
که در فصلِ خزان، گلزار را کس در نمی‌بندد
۳نظر بر رِخْنِهٔ مُلْک است دایم پادشاهان را
چرا ساقی، دهانِ ما به یک ساغر نمی‌بندد؟
۴چه سازد با دلِ پُرشِکْوِهٔ ما، مُهرِ خاموشی؟
کسی با موم، چشمِ روزنِ مِجْمَر نمی‌بندد
۵نمی‌گردد کم از دستِ نوازش، اضطرابِ دل
حجابِ ابر، ره بر گردشِ اختر نمی‌بندد
۶ز حرفِ سرد بر دل می‌خورد ناصح، نمی‌داند
که ره بر جوشِ دریا، خامیِ عنبر نمی‌بندد
۷تو را روزی که رعنایی کمر می‌بست، دانستم
که کوهِ طاقتِ عاشق، کمر، دیگر نمی‌بندد
۸گرفتم عقلْ محکم کرد کارِ خویش را صائب
رهِ سیلِ قضا را سدِّ اسکندر نمی‌بندد
۹
