مرا اسباب عشرت از دل دیوانه می‌خیزد
شراب و مطرب و معشوق من از خانه می‌خیزد
۱بشارت باد آغوش دل امیدواران را
که گرد خط ز رخسارش عجب مستانه می‌خیزد
۲ز سیل رفتن دل‌ها دو عالم می‌شود ویران
ز جای خود به عزم رقص تا جانانه می‌خیزد
۳نمی‌دانم کدامین شوخ‌چشم افتاده در دامش
که صیاد از کمین بسیار بی‌تابانه می‌خیزد
۴تو از خاک شهیدان می‌روی چون شاخ گل خندان
وگرنه شمع گریان از سر پروانه می‌خیزد
۵به خون شویَد ز دل اندیشهٔ وحشت غزالان را
چو ابر و هر کمانی را که تیر از خانه می‌خیزد
۶به خواب غفلت ما می‌فزاید پردهٔ دیگر
ز سیلاب فنا گردی کز این ویرانه می‌خیزد
۷سر آمد عمرها از جلوهٔ مستانهٔ لیلی
غبار از تربت مجنون همان مستانه می‌خیزد
۸ندارد عشق دست از پرده‌پوشی بعد مردن هم
ز خاکِ آشنایان سبزهٔ بیگانه می‌خیزد
۹اگر در کار داری عقل، از ما دور شو صائب
که هرکس می‌نشیند پیش ما، دیوانه می‌خیزد
۱۰
