مسلسل حرف از آن مژگان خوش تقریر می‌ریزد
سخن زین خامه فولاد چون زنجیر می‌ریزد
۱مخور بر دل مرا تا برخوری زان چهره نوخط
که از لرزیدن من جوهر از شمشیر می‌ریزد
۲چه گل‌ها می‌توان چید از دل بی‌طاقت عاشق
در آن محفل که رنگ از چهره تصویر می‌ریزد
۳سلامت خواهی از چشم بدان، سر در گریبان کش
که از گردن‌فرازی بر هدف‌ها تیر می‌ریزد
۴نه از نازست اگر کم حرف افتاده است لب‌هایش
قلم چون تنگ شق افتد رقم زو دیر می‌ریزد
۵تو سنگین دل به جوی شیر قانع نیستی، ورنه
به قدر حاجت از پستان قسمت شیر می‌ریزد
۶ز حیرانی به دندان می‌گزی انگشت گستاخی
اگر دانی چه‌ها از خامه تقدیر می‌ریزد
۷مرا بگذار با ویرانی ای معمار سنگین‌دل
که رنگ از روی من ز اندیشه تعمیر می‌ریزد
۸من عاجز کنم چون از علایق جمع دامن را؟
که رنگ آتش از این خار دامنگیر می‌ریزد
۹مکش تیغ زبان صائب به هر بیهوده‌گفتاری
که از عاجزکشی‌ها این دم شمشیر می‌ریزد
۱۰
