ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماند
که جز خاک سیه از عود در مجمر نمی‌ماند
۱به آن عارض که دارد داغ خورشید قیامت را
لبی دارد که از سرچشمه کوثر نمی‌ماند
۲به روز تیره ما صبح، شکرخنده‌ها دارد
نمی‌داند که این شادی دم دیگر نمی‌ماند
۳چو مجنون کرد رام خود غزالان را یقینم شد
که اقبال جنون در هیچ کاری در نمی‌ماند
۴به صد خون جگر دل را صفا دادم، ندانستم
که چون آیینه روشن شد به روشنگر نمی‌ماند
۵اثر رفت از سرشکم تا شکستم آه را در دل
علم چون سرنگون شد جرأت لشکر نمی‌ماند
۶برون آمد چو خورشید از نقاب صبح، روشن شد
که حسن شوخ پنهان در ته چادر نمی‌ماند
۷تو چندان سعی کن کز دل نیاید بر زبان رازت
ز مینا چون برآید باده در ساغر نمی‌ماند
۸بکش دست طمع از دامن طول امل صائب
که زلف دود در سرپنجهٔ مجمر نمی‌ماند
۹
