سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌ماند
اگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمی‌ماند
۱نپوشد خط مشکین آب و رنگ لعل جانان را
نهان در تیرگی این چشمه حیوان نمی‌ماند
۲به خوابی می‌شود آزاد روح از قید آب و گل
تمام عمر ماه مصر در زندان نمی‌ماند
۳شود هر اختری زیر فلک در وقت خود طالع
رسد چون نوبت نان طفل بی‌دندان نمی‌ماند
۴بشو دست از دل آسوده در دوران زلف او
که گر این است چوگان، گوی در میدان نمی‌ماند
۵سخن بر گرد عالم می‌دود گر رتبه‌ای دارد
متاع یوسفی در گوشه دکان نمی‌ماند
۶همانا دانه امید ما را سوخت نومیدی
وگرنه تخم در زیر زمین پنهان نمی‌ماند
۷کدامین شوخ چشم امروز جا دارد درین گلشن؟
که در کاویدن دل خارش از مژگان نمی‌ماند
۸به دلتنگی قناعت کن ثبات عمر اگر خواهی
که چون شد غنچه گل، در بوستان چندان نمی‌ماند
۹عبث در پنبه داغ خویش پنهان می‌کنم صائب
چراغ شوخ هرگز در ته دامان نمی‌ماند
۱۰
