به قتل من چنان بی‌تاب آن شمشیر می‌آید
که از جوهر به گوشم ناله زنجیر می‌آید
۱ز توحید آنچنان مستم که از هر جنبش خاری
به گوش من صدای خامه تقدیر می‌آید
۲اگرنه پیچ و تاب درد کوته سازد این ره را
چه از ایوار می‌خیزد، چه از شبگیر می‌آید؟
۳به چشم کم مبین در قامت خم گشته پیران
کز این پشت کمان کار دم شمشیر می‌آید
۴نپردازد به سیر باغ جنت، دیدهٔ حق‌بین
که مهمان از سر خوان کریمان سیر می‌آید
۵نباشد حسن از حال گرفتاران خود غافل
که از خلخال لیلی نالهٔ زنجیر می‌آید
۶چه صورت دارد از بیهوده‌گردی منع من کردن؟
که عکس من برون زآیینهٔ تصویر می‌آید
۷نشد باز از دم گرم بهاران عقده از کارم
چه کار از بر گریز ناخن تدبیر می‌آید؟
۸به حیرانی توان شد کامیاب از چهرهٔ خوبان
که حفظ صورت از آیینهٔ تصویر می‌آید
۹نگردد تیرباران ملامت سنگ راه من
نیستان کی برون از عهده این شیر می‌آید
۱۰مدان از سخت جانی گر نمردم در فراق تو
که جان از ناتوانی بر لب من دیر می‌آید
۱۱ز کویش چون برون آیم، که سیلاب سبک جولان
به دشواری برون زان خاک دامنگیر می‌آید
۱۲غم روزی مخور صائب اگر از سیرچشمانی
که نعمت در رکاب چشم‌های سیر می‌آید
۱۳
