در هوای کامِ دنیا می‌فشانی جان چرا؟
می‌کنی در راه بت صیدِ حرم قربان چرا؟
۱چیست اسبابِ جهان تا دل به آن بندد کسی؟
می‌کنی زنّار را شیرازهٔ قرآن چرا
۲در بیابانِ عدم بی توشه رفتن مشکل است
نیستی در فکرِ تخم‌افشانی ای دهقان چرا
۳هیچ قفلی نیست نگشاید به آهِ نیمشب
مانده‌ای در عقدهٔ دل اینقدر حیران چرا
۴دین به دنیای دَنی دادن نه کارِ عاقل است
می‌دهی یوسف به سیمِ قلبِ ای نادان چرا
۵هیچ میزانی درین بازارِ چون انصاف نیست
گوهرِ خود را نمی‌سنجی به این میزان چرا
۶از بصیرت نیست گوهر را بدل‌کردن به خاک
آبروی خویش می‌ریزی برای نان چرا
۷خنده‌کردن رخنه در قصرِ حیات افکندن است
می‌شوی از هر نسیمی همچو گل خندان چرا
۸آدمی را اژدهایی نیست چون طول‌ِ امل
بی‌محابا می‌روی در کامِ این ثعبان چرا
۹نانِ جو خور، در بهشتِ سیر‌چشمی سِیر کن
می‌خوری خون از برای نعمتِ الوان چرا
۱۰درد می‌گردد دوا چون کامرانی می‌کند
می‌کشی نازِ طبیب و منتِ درمان چرا
۱۱زود در گِل می‌نشیند کشتیِ سنگین رکاب
چارپهلو می‌کنی تن را، ز آب و نان چرا
۱۲می‌کِشند آبای عُلویٰ انتظارِ مقدمت
مانده‌ای دربندِ این گهواره چون طفلان چرا
۱۳چشمِ اقبالِ سکندر تشنهٔ دیدارِ توست
در سیاهی مانده‌ای، ای چشمهٔ حیوان چرا
۱۴چشم بر راهِ تو دارد تاجِ زرینِ شهان
بر صدف چسبیده‌ای، ای گوهرِ رخشان چرا
۱۵کعبه در دامانِ شبگیرِ بلند افتاده است
پای خود پیچیده‌ای چون کوه در دامان چرا
۱۶بهر یک دم زندگانی، چون حبابِ شوخ‌چشم
می‌کنی پهلو تهی از بحرِ بی‌پایان چرا
۱۷ترکِ حیوانی، به حیوانات جان‌بخشیدن است
خویش را محروم می‌داری ازین احسان چرا
۱۸ساحلِ بحرِ تمنّا نیست جز کامِ نهنگ
می‌روی صائب درین دریای بی‌پایان چرا؟
۱۹
