نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک
یک کف خاک است برسرمغزم از سودای خشک
۱نقطه خال پریرویی اگر مرکز شود
می توان صددور چون پرگارزد باپای خشک
۲می شود نقد حیاتش همچو قارون خرج خاک
هرکه از عقبی قناعت کرد با دنیای خشک
۳نسبت دشت ختن باوادی مجنون خطاست
لاله را خون درجگر شد مشک ازین صحرای خشک
۴نیست غیر از مغز ما سوداییان بی دماغ
زیر چرخ آبگون پیدا شود گر جای خشک
۵در سر کوی تو پایم تا به زانو در گل است
من از دریا گذشتم بارها با پای خشک
۶می رساندم پیش ازین از شیشه خالی شراب
می خلد می در دلم امروز چون مینای خشک
۷قمریان را در نظر گشته است چون سوهان روح
پیش نخل آبدارش سرو رابالای خشک
۸
