ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه من
ز شوخی می کند چون زلف خود بازی به آه من
۱به استغنا دل از عاشق ستاند کم نگاه من
به شمشیر تغافل ملک گیرد پادشاه من
۲خدا زین برق عالمسوز جانان را نگه دارد!
که مژگان می شود انگشت زنهار از نگاه من
۳نمی داند خس و خاشاک بال شعله می گردد
رقیب از ساده لوحی خار می ریزد به راه من
۴غرور یار از اظهار عجز من یکی صد شد
به کار مدعی آمد درین دعوی گواه من
۵پریشان کرد خط یار اوراق حواسم را
که را گویم که از گردی پریشان شد سپاه من؟
۶محبت جمع با تن پروری صائب نمی گردد
وگرنه می شود هر سایه خاری پناه من
۷
