صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته
نزاکت رشته جان را بر آن موی کمر بسته
۱سری از کوچه هر رگ برآورده است مژگانش
ز شوخی تهمت خون بر زبان نیشتر بسته
۲پریشانان همه جمعند و آن نازک میان حاضر
که غیر از زلف، دیگر طرف ازان طرف کمربسته؟
۳نگردد چون کف افسوس هر برگ نهال من؟
که چون بادام آوردند در باغم نظربسته
۴برآورده است از دل جوش چندین عقده مشکل
گمان ساده‌لوحان این که (ما کمر بسته)
۵نفس از سینه مجروح چون زخمی برون آید
که آب چشمه پیکان سپهرم در جگر بسته
۶همانا دل شکست از من درین دریا حبابی را
که چندین صف کمر در کشتنم موج خطر بسته
۷
