مبادا یارب آن روزی که من از چشم یار افتم
که گر از چشم یار افتم ز چشم اعتبار افتم
۱شراب لطفْ پُر در جام می‌ریزی و می‌ترسم
که زود آخِر شود این باده و من در خُمار افتم
۲به مجلس می‌روم اندیشناک ای عشقِ آتش‌دم
بِدَم بر من فُسونی تا قبول طبعِ یار افتم
۳ز یُمنِ عشق بر وضعِ جهانْ خوشْ خنده‌ها کردم
مَعاذالله اگر روزی به دست روزگار افتم
۴تَظَلُّم آن‌قَدَر دارم میانِ راهت افتاده
که چندانی نگه داری که من بر یک کنار افتم
۵عَجَب کیفیّتی دارم بلند از عشق و می‌ترسم
که چون منصور حرفی گویم و در پای دار افتم
۶دگر روز سواری آمد و شد وقت آن، وحشی!
که او تازد به صحرا، من به راه انتظار افتم
۷
