خواهد دگر به دامگهی بال بسته‌ای
مرغ قفس شکسته‌ای از دام جَسته‌ای
۱صیاد کیست تا نگذارد ز هستیش
غیر از سر بریده و بال شکسته‌ای
۲صیدی ستاده باز که بندد گلوی جان
در گردنش هنوز کمند گسسته‌ای
۳کو جرگه‌ای که باز نماند نشان از او
جز جان زخم خوردهٔ خونابه بسته‌ای
۴قیدی‌ست قیدِ عشق که ذوقش کسی که یافت
هرگز طلب نکرد دل باز رسته‌ای
۵عشرت در آن سر است که آید برون از او
هر بامداد چهره به خونابه شسته‌ای
۶وحشی خموش باش که آتش زبان نشد
الا دلی چو شعله بر آتش نشسته‌ای
۷
