قطعات

شمارهٔ ۴۲ - هجو خواجه وحشی بافقی

مجموعه
قطعات
قالب
قطعه
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای خواجه هجو ریشه فرو می‌برد، بترس

شاخی‌ست این که می‌ندهد میوهٔ بهی

۱

حاکم تو باش و جانب خود گیر و حکم کن

کردم در این معامله من با تو کوتهی

۲

شاعر اگر تو باشی و از من طمع کنی

این وعده‌ها دهم که تو دادی و می‌دهی

۳

هم خود بگو که از پی تحریر هجو من

یک لحظه کاغذ و قلم از دست می‌نهی ؟

۴

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـهی۴ از ۴ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • مصرع نخست مطلع در الگو نمی‌گنجد
  • شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است

پایان مصرع‌ها

  1. بترسبهی
  2. کنکوتهی
  3. کنیمی‌دهی
  4. منمی‌نهی

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ وحشی بافقی

۶۵۱ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ قطعات (۴۳ شعر) قرار دارد.