جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۱۰٬۰۰۹ نتیجه برای «صد» · صفحهٔ ۶۰۴ از ۸۳۵
- غزل شمارهٔ ۲۷۴۹ صائبگشت شیرین از صفای سینه من چون صدفآب تلخ و شور دریا تا به جوی من رسید
- غزل شمارهٔ ۲۷۵۱ صائبصدگل بی خار دارد در قفار هر زخم خارپای زد بر دولت خود هر که خار از پا کشید
- غزل شمارهٔ ۲۷۶۶ صائبکاسه دریوزه دریا از صدف بر کف گرفتهر کجا مژگان صائب رشته از گوهر کشید
- غزل شمارهٔ ۲۷۸۶ صائبمشرق خورشید تابان می شود صائب چو صبحسینه خود را به نور صدق اگر صیقل کنید
- غزل شمارهٔ ۲۷۹۵ صائبزعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتدصدف بر خویش می لرزد چو گوهر شاهوار افتد
- غزل شمارهٔ ۲۸۰۴ صائبنه هر کس مصرعی موزون کند مشهور می گرددزصد بلبل یکی صائب بلند آوازه می افتد
- غزل شمارهٔ ۲۸۰۸ صائببه این بی ناخنی چون می خراشم سینه خود راصدای تیشه فرهاد در کهسار می پیچد
- غزل شمارهٔ ۲۸۰۹ صائببه آب خضر صائب گرد راه از خویش می شویدز روی صدق هر رهرو که بر شبگیر می پیچد
- غزل شمارهٔ ۲۸۱۰ صائبچو تار سبحه صددل گرچه در هر حلقه ای داردکمند زلفش از غیرت همان بر خویش می پیچد
- غزل شمارهٔ ۲۸۱۹ صائبگذارد چون صدف هر کس زغیرت بر جگر دندانبه اندک فرصتی صائب دهانش پرگهر گردد
- غزل شمارهٔ ۲۸۲۸ صائبهنوز از درد و داغ ماتم فرهاد خونین دلصدا در خون دل آغشته باز از بیستون گردد
- غزل شمارهٔ ۲۸۴۰ صائبسخنسنجی سرآمد در فن گفتار می‌گرددکه چون پرگار گرد نقطه‌ای صدبار می‌گردد