جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۳٬۸۳۷ نتیجه برای «آخر» · صفحهٔ ۶۷ از ۳۲۰
- بخش ۱۳۸ - رجوع کردن بدان قصه کی شاه‌زاده بدان طغیان زخم خورد از خاطر شاه پیش از استکمال فضایل دیگر از دنیا برفت جلال الدین محمد مولویگرچه او فتراک شاهنشه گرفتآخر از عین الکمال او ره گرفت
- بخش ۵ - اندرز کردن صوفی خادم را در تیمار داشت بهیمه و لا حول خادم جلال الدین محمد مولوییک بهیمه داشت در آخُر ببستاو به صدر صفه با یاران نشست
- بخش ۵ - ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند جلال الدین محمد مولویپرسپرسان می‌کشیدش تا به صدرگفت گنجی یافتم آخر به صبر
- بخش ۶۰ - تمثیل تلقین شیخ مریدان را و پیغامبر امت را کی ایشان طاقت تلقین حق ندارند و با حق‌الف ندارند چنانک طوطی با صورت آدمی الف ندارد کی ازو تلقین تواند گرفت حق تعالی شیخ را چون آیینه‌ای پیش مرید هم‌چو طوطی دارد و از پس آینه تلقین می‌کند لا تحرک به لسانک ان هو الا وحی یوحی اینست ابتدای مسلهٔ بی‌منتهی چنانک منقار جنبانیدن طوطی اندرون آینه کی خیالش می‌خوانی بی‌اختیار و تصرف اوست عکس خواندن طوطی برونی کی متعلمست نه عکس آن معلم کی پس آینه است و لیکن خواندن طوطی برونی تصرف آن معلم است پس این مثال آمد نه مثل جلال الدین محمد مولوییا به جز آن حرفشان روزی نبودیا در آخر رحمت آمد ره نمود
- بخش ۱۱۲ - عزم کردن داود علیه السلام به خواندن خلق بدان صحرا کی راز آشکارا کند و حجتها را همه قطع کند جلال الدین محمد مولویتا کنون حلم خدا پوشید آنآخر از ناشکری آن قلتبان
- غزل شمارهٔ ۱ صائبنمیبینی زِ اِستغنا به زیرِ پا نمی‌دانیکه آخر می‌شود خارِ سرِ دیوار، مژگان‌ها
- غزل شمارهٔ ۴ صائبیول اگر حقدور، چکریول سیزدان آخر انتقامیوله تاپشور چیخدیلار یولدان اگر یولداشلار
- غزل شمارهٔ ۱۳ صائبگر اومارسیز که جوانبخت اولاسیز آخر عمرقوجالار قدرینی زنهار ایگیدلیکده بیلین
- غزل شمارهٔ ۲۰ صائبشرمدار از حق، منال از بی کسی چون ناکسانکیست آخر عالِمِ ناکس که کس باشد ترا
- غزل شمارهٔ ۶۲ صائبخرمنِ خود سوخت هر‌کس بی‌گناهان را گزیدنیش گردد آتش آخر خانهٔ زنبور را
- غزل شمارهٔ ۷۱ صائباز ریاضت دامنِ مقصود می‌آید به چنگگوشمال آخر شود دستِ نوازش ساز را
- غزل شمارهٔ ۸۱ صائبصبرکن بر تلخکامی‌ها که آخر روزگارچشمه‌سارِ نوش سازد بوسه‌گاهِ نیش را