واژه
قافیه
همآوایی حرف یا حروفی در پایان واژههای متوالی که پایان مصراعها را به هم پیوند میدهد.
قافیه یکی از عناصر موسیقی بیرونی شعر است. در غزل و قصیده، پایان مصراعهای دوم همهٔ بیتها با مطلع همقافیه است. قاعدههای دقیق قافیه (مانند حرف روی و حروف الحاقی) در دانش «قافیه» بررسی میشود. قافیه در کنار ردیف و وزن، سه ستون موسیقی ظاهری شعر کلاسیک فارسی را تشکیل میدهد و در قالبهایی مانند مثنوی در هر بیت تغییر میکند.
منابع
- مرجع مطالعه و تطبیق: لغتنامهٔ دهخدا (مدخل همین واژه)
- مرجع مطالعه و تطبیق: فرهنگ فارسی معین (مدخل همین واژه)
