واژه
رند
در شعر فارسی، آدمی زیرک و آزاده که به قیدهای ظاهری پایبند نیست؛ در غزل حافظ شخصیتی برجسته و نمادین است.
رند در ادب فارسی معنای ثابتی ندارد: گاه به آزاده و بی‌اعتنا به ظاهرسازی اشاره دارد و گاه به صاحب بینشی ژرف. این واژه در غزل حافظ جایگاه ویژه‌ای دارد. برخی شارحان رند را کسی می‌دانند که ظاهر و باطن را یکی کرده و از ریاکاری گریزان است، و به همین دلیل با زاهد ظاهرنما در تقابل قرار می‌گیرد.
نمونه در شعر
وگر رندِ مُغ آتشی می‌زند
ندانم چراغِ که برمیکُندصبا نگر که دمادم چو رند شاهدباز
گهی لب گل و گه زلف ضیمران گیردمنابع
- مرجع مطالعه و تطبیق: لغت‌نامهٔ دهخدا (مدخل همین واژه)
- مرجع مطالعه و تطبیق: فرهنگ فارسی معین (مدخل همین واژه)