قالب شعری
قصیده
قالبی بلند با قافیهٔ ثابت در همهٔ ابیات، که در فارسی بیشتر برای ستایش، پند، وصف و موضوع‌های اجتماعی به کار رفته است.
قصیده مانند غزل از نظر قافیه ساختار یکسانی دارد، اما معمولاً بسیار بلندتر است. در شعر فارسی بیشتر در ستایش، پند و اندرز، وصف طبیعت و مسائل اجتماعی و دینی کاربرد داشته است.
بخش آغازین آن گاه تغزل یا تشبیب نام دارد و پس از آن شاعر وارد موضوع اصلی می‌شود.
منابع
- مرجع مطالعه و تطبیق: سیروس شمیسا، «سبک‌شناسی شعر» و «انواع ادبی»
- مرجع مطالعه و تطبیق: ذبیح‌الله صفا، «تاریخ ادبیات در ایران»