دام یک عالم تعلق گشت حیرانی مرا
عاقبت‌کرد این در واکرده زندانی مرا
۱محو شوقم بوی صبح انتظاری برده‌ام
سرده‌ای حیرت همان در چشم قربانی مرا
۲جوش زخم سینه‌ام، کیفیت چاک دلم
خرمی مفت تو ای گل گر بخندانی مرا
۳ای ادب! سازخموشی نیز بی‌آهنگ نیست
همچو مژگان ساخت موسیقار حیرانی مرا
۴مدّ عمرم یک قلم چون شمع در وحشت گذشت
آشیان هم برنیاورد از پرافشانی مرا
۵عجز هم چون سایه اوج اعتباری داشته‌ست
کرد فرش آستانت سعی پیشانی مرا
۶پردهٔ ساز جنونم خامشی آهنگ نیست
ناله می‌گردم به هر رنگی که گردانی مرا
۷ناله‌واری سر ز جیب دل برون آورده‌ام
شعلهٔ شوقم، مباد ای یأس بنشانی مرا
۸احتیاج خودشناسی جوهر آیینه نیست
من اگر خود را نمی‌دانم تو می‌دانی مرا
۹بیدل افسون جنون شد صیقل آیینه‌ام
آب داد آخر به رنگ اشک عریانی مرا
۱۰
