چنان پیچیده توفان سرشکم کوه و هامون را
که نقش پای هم گرداب شد فرهاد و مجنون را
۱جنون می‌جوشد از مدّ نگاه حیرتم اما
به جوی رگ صدا نتوان شنیدن موجهٔ خون را
۲چو سیمت نیست خامُش‌کن که صوتت بی‌اثر گردد
صداهای عجایب از ره سیم است قانون را
۳تبسم از لب او خط کشید آخر به خون من
نپوشید از نزاکت پردهٔ این لفظ مضمون را
۴به هرجا می‌روم ازحسرت آن شمع می‌سوزم
جهان آتش بود پروانهٔ ازبزم‌بیرون را
۵درشتی‌ها گوارا می‌شود در عالم الفت
رگ سنگ ملامت رشتهٔ جان بود مجنون را
۶به خون می‌غلتم از اندیشهٔ ناز سیه‌مستی
که چشم شوخ او در جام می حل‌کرد افیون را
۷دل داناست، گر پرگار گردون مرکزی دارد
چو جوش می، سر خم، مغز می‌داند فلاطون را
۸چه سازد موی پیری با دل غفلت‌سرشت من
که بر آلایش باطن تصرف نیست صابون را
۹مشو ز افتادگان غافل که آخر سایهٔ عاجز
به پهلو زیردست خویش سازد کوه و هامون را
۱۰ز سرو و قمریان پیداست بیدل کاندرین گلشن
به سر خاکستر است از دور گردون طبع موزون را
۱۱
