حسرت دل‌کرد بر ما پنجهٔ قاتل بلند
می‌شود دست‌کرم با نالهٔ سایل بلند
۱ما نه تنها نیستی را دادرس فهمیده‌ایم
بحر هم از موج دارد دست بر ساحل بلند
۲چین ابروی تو هرجا بحث جوهر می‌کند
تیغ از جوهر رگ گردن کند مشکل بلند
۳سایهٔ تمکین نازت هر کجا افتاده است
سبزه چون مژگان شود از خاک آن منزل بلند
۴نه فلک در جلوه آمد از تپیدنهای دل
تاکجا رفته‌ست یارب گرد این بسمل بلند
۵کاروان یاس امکان را غبار حسرتم
هرکه رفت از خویشتن، کرد آتشم در دل بلند
۶حرز امنی نیست جز محرومی از نشو و نما
خوشه‌سان گردن مکش زین کشت بیحاصل بلند
۷حیرت آهنگیم دل از شکوه ما جمع دار
دود نتواند شدن از شمع این محفل بلند
۸با غرور نازاو مشکل برآید عجز ما
گرد مجنون نارسا و دامن محمل بلند
۹سدّ راه توست بیدل گر کنی تعمیر جسم
می‌شود دیوار چون شد قدری آب وگل بلند
۱۰
