ای ز عکس نرگست آیینه جام مل به کف
شانه از زلف تو نبض یک چمن سنبل به کف
۱تا دم تیغت کند گلچینی باغ هوس
گردن خلقی‌ست چون شمع از سر خود گل به کف
۲چون هوا سودایی فکر پریشان می‌شود
هرکه دارد بوی مضمونی از آن کاکل به کف
۳بزم امکان را که و مه گفتگو سرمایه‌اند
جامها در سر ترنگ و شیشه‌ها قلقل به کف
۴غنچه واری رنگ جمعیت درین گلزار نیست
از پریشانی گل اینجا می‌دمد سنبل به کف
۵قامت پیری نشاط رفته را خمیازه‌ایست
چشم حیرانیست گر سیلاب دارد پل به کف
۶گرم دارد اطلس و دیبا دماغ خواجه را
از خری این پشت خر تا کی برآید جل به کف
۷ریشهٔ آزادگی در خاک این گلشن کجاست
سرو هم چون گردن قمری است اینجا غل به کف
۸حسن چون شد بی‌نقاب از فکر عاشق فارغ است
گل همان در غنچگی دارد دل بلبل به کف
۹محو گشتن می‌کند دریا حباب و موج را
جزو از خود رفته دارد دستگاه کل به کف
۱۰فیض هستی عام شد چندانکه چون ابروی ناز
در نظر می‌آیدم محراب جام مل به کف
۱۱از چمن تا انجمن بی‌تاب تسخیر دل است
بوی گل تا دود مجمر می‌دود کاکل به کف
۱۲یاد رخسار تو سامان چراغان می‌کند
هر سر مویم کنون خواهد دمیدن گل به کف
۱۳نیست بیدل در ادبگاه خموشی مشربان
شیشه را جز سرنگون گردیدن از قلقل به کف
۱۴
