حرف داغی لاله‌سان زبر زبان دزدیده‌ام
مغز دردی همچو نی در استخوان دزدیده‌ام
۱نم نچید از اشک مژگان تحیر ساز من
عمرها شد دست از این تردامنان دزدیده‌ام
۲گر همه توفان کنم موجم خروش آهنگ نیست
بحرم اما در لب ساحل زبان دزدیده‌ام
۳بر سرکوی تو هم یارب نینگیزد غبار
نالهٔ دردی که از گوش جهان دزدیده‌ام
۴سایه از بی دست و پایی مرکز تشویش نیست
عافیتها در مزاج ناتوان دزدیده‌ام
۵همچو عمر از وحشت حیرت سراغ من مپرس
روز و شب می‌تازم از خوبش و عنان دزدیده‌ام
۶هستی من تا به کی باشد حجاب جلوه‌ات
آتشی در پنبه، ماهی در کتان دزدیده‌ام
۷چون مه نو گر همه بر چرخ بردم داغ شد
جبهه‌ای کز سجدهٔ آن آستان دزدیده‌ام
۸رنگ من یارب مباد از چشم گریان نم کشد
این ورق از دفتر عیش خزان دزدیده‌ام
۹می‌توانم عمرها سیراب چون آیینه زیست
زین قدر آبی که من در جیب نان دزدیده‌ام
۱۰خورده‌ام عمری خراش از چربی پهلوی خویش
تا شکم از خوردنیها چون کمان دزدیده‌ام
۱۱معنیم یکسر گهر سرمایهٔ گنج غناست
نیست زان جنسی که گویی از کسان دزدیده‌ام
۱۲ای هوس از تهمت پرواز بدنامم مخواه
همچو گل مشت پری در آشیان دزدیده‌ام
۱۳درکتاب وهم عنقا نیز نتوان یافتن
لفظ آن نامی که از ننگ و نشان دزدیده‌ام
۱۴در گره وار تغافل نقد و جنس کاینات
بسته‌ام چشم و زمین تا آسمان دزدیده‌ام
۱۵هر نفس بیدل بتابی دیگرم خون می‌کند
رشتهٔ آهی که از زلف بتان دزدیده‌ام
۱۶
