خار خار کیست در طبع الم تخمیر من
چون خراش سینه ناخن می‌کشد تصویر من
۱بسکه بی رویت شکفتن رفته از تخمیر من
نیست ممکن گر کشند از رنگ گل تصوبر من
۲از عدم افسانهٔ عبرت به گوشم خوانده‌اند
در فراموشی است یک خواب جهان تعبیر من
۳برکه بندم تهمت قاتل که تا صبح جزا
خونم از افسردگی کم نیست دامنگیر من
۴شور لیلی در شبستان سویدایم نشاند
دوده گیرید از چراغ خانهٔ زنجیر من
۵یا رب آن روزی که گیرد شش جهت گرد شکست
بر غبار خاطرکس نفکنی تعمیر من
۶از خودم آخر سراغ مدعا گل کردنی‌ست
می‌دود چون مو سحر بر آستین شبگیر من
۷انفعال بیوفایی بر محبت آفت است
دام می‌نالد چو زنجیر از رم نخجیر من
۸چون سحرتا دست یازم‌گرد جرات ریخته‌ست
پر تنک کرده‌ست نومیدی دم شمشیر من
۹آب می‌گردم چو شمع اما سیاهی زبر پاست
خاک‌گردیدن مگر شوید خط تقصیر من
۱۰عمرها شد دل به قید وهم وظن خون می‌خورد
رحم کن ای یأس بر مجنون بی‌زنجیر من
۱۱از نشان مدعا چون شمع دور افتاده‌ام
تا سحر هرشب همین پر می‌گشاید تیر من
۱۲عمر رفت و همچنان سطر نفس بی‌مسطر است
ناکجا لغزیده باشد خامهٔ تقدیر من
۱۳بیدل از طور کلامم بی‌تأمل نگذری
سکته خیز افتاده چون موج گهر تقدیر من
۱۴
