اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت
خوشه خشکی داشت اینجا، دانه نشکست و نریخت
۱زیرِ گردون صدهزاران سر به باد فتنه رفت
کهنه‌خشتی زین ندامتخانه نشکست و نریخت
۲در کشاکشْ اقتدارِ ارّهٔ اقبالِ دهر
اینقدرها بس که یک‌دندانه نشکست و نریخت
۳آه از آن روزی که استغنای غیرت‌زای عشق
خاک صحرا بر سرِ دیوانه نشکست و نریخت
۴سعیِ سرچَنگِ ملامت چارهٔ
سودا نکرد
موی از مجنون به چندین شانه نشکست و نریخت
۵مجلسِ مِی شیشه و پیمانهٔ بسیار داشت
هیچ‌کس چون محتسب، مستانه نشکست و نریخت
۶در برِ این انجمن رنگی نگردانید شمع
تا قیامت هم پرِ پروانه نشکست و نریخت
۷باعثِ هر گریه و فریاد لطفِ آشناست
شیشه و صهبای ما بیگانه نشکست و نریخت
۸مرگ می‌باشد علاجِ تشنه‌کامی‌های حرص
پُر نشد پیمانه تا پیمانه نشکست و نریخت
۹تا ابد در خاک اگر جویی نخواهی یافتن
آن قدح کز بازی طفلانه نشکست و نریخت
۱۰ماتمِ امروز دید و نوحهٔ فردا شنید
اشک‌ِ ما بیدل به هیچ افسانه نشکست و نریخت
۱۱
