چنین کز تاب می گلبرگ حسنت شعله‌رنگ افتد
مصور گر کشد نقش تو آتش در فرنگ افتد
۱به دل پایی زن و بگذر که با این سرگرانی‌ها
تأمل گر کنی در خانهٔ آیینه سنگ افتد
۲جهان شور نفس دارد ز پاس دل مشو غافل
که این آیینه هرگه افتد از دستت به رنگ افتد
۳به تدبیر صفای طینت ظالم مبر زحمت
سیاهی نیست ممکن از سر داغ پلنگ افتد
۴مآل کار طاقت‌ها به عجز آوردن است اینجا
چو جولان منفعل گردد به بوس پای لنگ افتد
۵اگر مردی ز ترک کینه صید رستگاری کن
به قید زه نمی‌ماند کمان چون بی‌خدنگ افتد
۶تجدد پرفشان و غرهٔ عمر ابد بودن
نیاز خضر کن راهی که در صحرای بنگ افتد
۷ز خارا قیر می‌جوشاند اندوه گران‌جانی
عرق می‌آرد آن باری که بر دوش درنگ افتد
۸قناعت ساحل امن است، افسون طمع مشنو
مبادا کشتی درویش در کام نهنگ افتد
۹نفس پر می‌زند، چون صبح، دستی در گریبان زن
که فرصت دامن دیگر ندارد تا به چنگ افتد
۱۰قبول نازنینان تحفه‌ای دیگر نمی‌خواهد
الهی چون حنا خونی که دارم نیم‌رنگ افتد
۱۱ز افراط هوس ترسم بضاعت گم کنی بیدل
تبسم وقف لب کن گو معاش خنده تنگ افتد
۱۲
