دل از نیرنگ آگاهی به چندین پیشه میافتد
گره از دانه چون واشد به دام ریشه میافتد
۱دو تا شو در خیال او که سعی کوهکن اینجا
کشد تا صورت شیرین به پای تیشه میافتد
۲ندارد محفل دیر و حرم پروانه‌ای دیگر
به هر آتش همان یک شوق حسرت‌پیشه میافتد
۳ز درد ناقبولیهای اهل دل مشو غافل
که می هم ناله دارد تا ز چشم شیشه میافتد
۴ندانم کیست خضر مقصد آوارگیهایم
که هر جا می‌روم راهم همان در بیشه میافتد
۵بنای عشق تعمیر هوسها برنمی‌دارد
نهال شعله گر آبش دهی از ریشه میافتد
۶به این کلفت نمی‌دانم که بست اجزای مضمونم
که از یادم گره در رشتهٔ اندیشه میافتد
۷تحیر بال و پر شد شوخی نظارهٔ ما را
چو دل آیینه گردد پر تماشا پیشه میافتد
۸به هر جا نرگست از جیب مستی سر برون آرد
شکست رنگ صهبا دربنای شیشه میافتد
۹جهان از پرتو عشقت چراغان شد که هر خاری
به شمعی می‌رسد، چون آتش اندر بیشه میافتد
۱۰چنان در بیستون سینه گرم کاوشم بیدل
که خون از ناخن من چون شرار از تیشه میافتد
۱۱
