نفس درازی کس تا به چون و چند نیفتد
گره خوش است که بیرون این کمند نیفتد
۱حیاست آینه‌پرداز اختیار تعلق
اگر دل آب نگردد نفس به بند نیفتد
۲رعونت است که چون شمع می‌کشد ته پایت
به سر نیفتی اگر گردنت بلند نیفتد
۳مروت آن همه از چشم زخم نیست گزندش
اگر به گوش حیا نالهٔ سپند نیفتد
۴سفاهت است کرم بی‌تمیز موقع احسان
گشاده دست و دل آن به که هرزه‌خند نیفتد
۵ز فکر کینه ندارد گزیر طینت ظالم
چه ممکن است حسد در چهی که کند نیفتد
۶چو صبح گرد من از دامنت رسیده به اوجی
که تا ابد اگرش بر زمین زنند نیفتد
۷مباد کام کسی بی‌نصیب لذت معنی
تو لب گشا که جهان چون مگس به قند نیفتد
۸به خاک راه تو افکنده‌ام دلی که ندارم
نیاز شرم کن این جنس اگر پسند نیفتد
۹گر احتیاج به توفان دهد غبار تو بیدل
چو صبح به که صدا از نفس بلند نیفتد
۱۰
