کسی که چون مژه عبرت دلیل روشنش افتد
به خاک تا نگرد چشم خم به‌گردنش افتد
۱خوش است ناز تجرد به دیده‌ها نفروشی
خجالت است که عیسی نظر به سوزنش افتد
۲غبار سعی معاش آنقدر مخواه فراهم
که انفعال طبیعت به فکر رفتنش افتد
۳درین محیط رسد موج ما به منصب گوهر
دمی که نوبت دندان به دل فشردنش افتد
۴به خشک پاره بسازید کز تمتّع دنیا
گداز شمع خورد هرکه نان به روغنش افتد
۵کریم دست نیازد به پاس نسبت همّت
مباد چینِ سرِ آستین به دامنش افتد
۶وداع عمر طریق حرام ناز تو دارد
قیامت است اگر چشم کس به رفتنش افتد
۷به خاکساری خویشم امیدهاست که شاید
غلط به سرمه کند چون نگاه بر منش افتد
۸ز نام جاه حذر کن مباد نقش نگینش
به نقب قبر کشد تا هوس به کندنش افتد
۹اراده شکوهٔ دل نیست لیک ریشهٔ الفت
ز دانه‌ای است که آتش به ساز خرمنش افتد
۱۰به پاس راز محبت گداخت طاقت بیدل
که تا سر مژه جنبد جگر به دامنش افتد
۱۱
