گره به رشتهٔ نفس خوش آن‌که نبندد
ببند دل به نوای جهان چنان که نبندد
۱نگاه تا مژه بستن ندارد آنهمه فرصت
گمان مبر در نیرنگ این دکان که نبندد
۲زکشت تفرقهٔ دهر حاصلی‌که تو داری
چو تخم اشک از آن خوشه کن گمان که نبندد
۳دوباره سلسلهٔ اتفاق حسن و جوانی
هزار بار نمودند امتحان که نبندد
۴خیال گردن آزادگان، مصور فطرت
اگر به خامه دهد تاب ریسمان که نبندد
۵به ذوق مطلب نایاب زنده است دو عالم
تو غافل از عدمی دل بر آن میان که نبندد
۶دماغ ناز به هرجاست نقشبند غرورش
حنا اگر همه خونم دهد نشان که نبندد
۷بهار نیز به هر غنچه بسته است دل اینجا
در این چمن چه کند بلبل آشیان که نبندد
۸لب شکایت اگر وا شود به وصف خموشی
چه بیرها به همان یک دو برگ پان که نبندد
۹خیال جستهٔ عنقاست مصرعی که ندارم
ز معنی‌ام چه گشاید کسی جز آن که نبندد
۱۰همین‌کمند علایق که بسته چین فسردن
توگر ز وهم برآیی چه نردبان که نبندد
۱۱جهان به سرمه گرفت اتفاق معنی بیدل
حدیث عشق چه صنعت کند زبان که نبندد
۱۲
