انسان که رخ ز غازهٔ تهذیب بر فروخت
خاک سیاه خویش چو آئینه وانمود
۱پوشید پنجه را ته دستانه حریر
افسونی قلم شد و تیغ از کمر گشود
۲این بوالهوس صنم کدهٔ صلح عام ساخت
رقصید گرد او به نواهای چنگ و عود
۳دیدم چو جنگ پرده ناموس او درید
جز یسفک الدما و «خصیم مبین» نبود
۴
