بر سر کفر و دین فشان رحمتِ عامِ خویش را
بندِ نقاب بر‌گشا ماهِ تمامِ خویش را
۱زمزمهٔ کهن سرای گردشِ بادهْ تیز کن
باز به بزمِ ما نگر، آتشِ جامِ خویش را
۲دام ز گیسوان بدوش، زحمتِ گلستان بری
صید چرا نمی‌کنی طایر بامِ خویش را
۳ریگِ عراق منتظر، کِشتِ حجاز تشنه کام
خون حسین باز‌ده، کوفه و شامِ خویش را
۴دوش به راهبر زند، راهِ یگانه طی کند
می‌ندهد بدست کس عشقْ زمامِ خویش را
۵ناله به آستانِ دِیر بی‌خبرانه می‌زدم
تا بحرم شناختم راه و مقامِ خویش را
۶قافلهٔ بهار را طایرِ پیش‌رس نگر
آنکه بخلوتِ قفس گفت پیام خویش را
۷
