بصدای درمندی بنوای دلپذیری
خُم زندگی گشادم بجهان تشنه میری
۱تو بروی بینوائی درِ آن جهان گشادی
که هنوز آرزویش ندمیده در ضمیری
۲ز نگاهِ سرمه‌سائی بدل و جگر رسیدی
چه نگاه سرمه‌سائی دو نشانه زد به تیری
۳به نگاهِ نارسایم چه بهارِ جلوه دادی
که بباغ و راغ نالم چو تَذَرو نو صفیری
۴چه عجب اگر دو سلطان بولایتی نگنجند
عجب اینکه می‌نگنجد بدو عالمی فقیری
۵
