سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد
سبزهٔ تر در کنار نسترن می‌پرورد
۱باغبان گر بیند آن رخسار و خط ماند خجل
زان گل و ریحان که بر طرف چمن می‌پرورد
۲مایه‌بخش اشک غمّاز آمد از خونابه دل
دشمن خود را به خون خویشتن می‌پرورد
۳هر گیاه غم که سر بر زد ز خاک محنتی
عشق تو آن را به آب چشم من می‌پرورد
۴از پی گلگشت شیرین لاله را در بیستون
گردش دوران به خون کوهکن می‌پرورد
۵قوت مجنون غم بود در وادی لیلی و بس
وه که مسکین طعمه زاغ و زغن می‌پرورد
۶گوش کن گفتار جامی را که در وصف لبت
می‌گدازد جان شیرین و سخن می‌پرورد
۷
