پیش قدت دست خدمت بسته هر سروی که هست
دست بسیار است جان من بلی بالای دست
۱میل طوبی کرد زاهد گرچه بالای تو دید
آری آری مایل پستیست همتهای پست
۲مستی از میخانه می زد دست و می گفت این سرود
بت پرست از بت پرست و خودپرست از خود نرست
۳درشب هجران هجوم آورد بر من تاب تب
دل طپید از بیم و تن لرزید لیکن نبض جست
۴بود سینه منزل دل نیز لیکن تیر تو
چون رسید از ره گذشت از سینه و در دل نشست
۵پارسا مسکین زبیم دین خود از زلف تو
می هراسد همچو مرغ از دام و چون ماهی ز شست
۶وصف تو جامی رقم می زد نمودی خط سبز
خامه را بشکست از شرم و ورق را برشکست
۷
