اندیشه جمال تو حیرانی آورد
سودای طره تو پریشانی آورد
۱ما را چه کار با سرو سامان که عشق تو
درکار عقل بی سر و سامانی اورد
۲گفتی که ترک عشق کن و راه عقل گیر
کاری چرا کنم که پشیمانی آورد
۳شبها به باغ بی گل روی تو ناله ام
مرغان خفته را به سحرخوانی آورد
۴دور از تو خانه گل و آبم ز سیل اشک
نزدیک شد که روی به ویرانی آورد
۵با جان بر لب آمده آواز تیغ تو
آوازه خلاص به زندانی آورد
۶جامی ببند دیده که آن طاق ابروان
صد رخنه در بنای مسلمانی آورد
۷
