شمارهٔ ۳۴۲ خاقانی

باور نکردمی که رسد کوه سوی کوه

مردم رسد به مردم، باور بکردمی

کوهی بُد این تنم که بدو کوه غم رسید

من مردمم چرا نرسیدم به مردمی؟